പാല് ചുരത്താന്
അകിടില് തടവിയ അമ്മ -
യുടെ കണ്ണുകള് തെങ്ങുകയാന്
ഒരിറ്റു കന്നീരിനായ്
കൈ വേലികളില് പിടിചു
പിച്ച വെച്ച് നടന്നിരുന്ന പാലങ്ങളില്
ഇന്ന് ദാഹത്തിന്റെ കാലൊച്ചകള്
മുഴാങ്ങുന്നു
പാവം മല്സിയങ്ങള്
അവര്
ഇന്നലയിലെ വെള്ള പചിലുകളും
മഴയുടെ സ്നേഹ സല്ലാപങ്ങളും
കണ്ടിരുന്നില്ല
നിളയുടെ മാറില് നിന്നും ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന
നീര്ച്ചലുകളില് വരക്കുകയാനവരുടെ
ലോഒകം .
മഞ്ഞയും പച്ചയും കറുപ്പും ,
നിറഞ്ഞ വെള്ള -
ക്കുപ്പികളില് -നാളയുടെ
ദാഹ ശമനികല് . .....
ശുദ്ദ വായുവും നീരുറവകള് ,
എ ല്ലാം മരിക്കുന്നു .
ഒരിറ്റു കന്നീരിനായി തുറന്ന
കണ്ണുകള്ക്ക് മുകളിലും
ഒരു
ചിലന്തി വല കെട്ടുന്നു ....
GOOD
ReplyDeleteGOOD POEM
ReplyDeleteVELLAM VENOO
ReplyDelete